Bitwa rozegrała się 5 września 1781 roku u wylotu zatoki Chesapeak i była rozstrzygającą bitwą morską podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. W starciu wzięły udział siły francuskie pod dowództwem kontradmirała François Josepha Paula, markiza de Grasse Tilly, oraz brytyjskie, dowodzone przez kontradmirała Thomasa Gravesa. Z taktycznego punktu widzenia bitwa nie została rozstrzygnięta, ale porażka Wielkiej Brytanii doprowadziła w efekcie do uznania przez nią niepodległości Stanów Zjednoczonych.

Gdy brytyjska flota, składająca się z 19 okrętów pod dowództwem Gravesa, wpłynęła rankiem 5 września na wody zatoki Chesapeake, natknęła się na 25 francuskich okrętów, zakotwiczonych za przylądkiem Henry. Podążając z wiatrem i prądem i zaskakując francuską flotę, zakotwiczoną i nieprzygotowaną do bitwy, Brytyjczycy mieli okazję wyrządzić poważne straty wpływając do zatoki i uderzając w generalnym ataku, jednak dowódca zadecydował inaczej. Konwencjonalna taktyka walki morskiej tamtych czasów nakazywała flotom formowanie szyku liniowego i manewrowanie w zasięgu strzału dział, dzięki czemu okręty ostrzeliwały się wzajemnie w tym samym czasie, stojąc do siebie równolegle w uformowanym szyku.


Siły brytyjskie rozpoczęły zatem formowanie szyku, dzięki czemu francuskie okręty miały okazję do podniesienia kotwic, wypłynięcia na zatokę i uformowanie swojego szyku bojowego. Zmiana kierunku wiatru podczas bitwy uczyniła jeszcze trudniejszym dla jednostek obu stron nawiązanie kontaktu bojowego z wrogiem. Rzeczywista bitwa zakończyła się wieczorem w dniu 5 września. Do tego czasu brytyjskie okręty awangardy poniosły najcięższe straty i w nie mogły kontynuować boju. Przez kilka dni obie floty manewrowały w zasięgu wzroku, aż wreszcie nadeszły oczekiwane przez Francuzów posiłki i Chesapeake znalazło się pod kontrolą francuską.

Zwycięstwo francuskiej floty uniemożliwiło zaopatrzenie sił generała Charlesa Cornwallisa w Yorktown w Wirginii. Doprowadziło to do kapitulacji sił brytyjskich po oblężeniu Yorktown.