Bitwa pomiędzy siłami duńsko-szwedzkimi a flotą Norwegii rozegrała się 9 września 1000 roku. Powracająca z łupieżczej wyprawy nie ziemie słowiańskie flota norweskiego króla Olafa Tryggvasona wpadła w zasadzkę w Cieśninach Duńskich, zastawioną przez Szwedów i Duńczyków.

Siły norweskie były znacznie mniej liczne niż duńsko-szwedzkie. Dodatkowo, kiedy doszło do bitwy, początkowy sprzymierzeniec Norwegów, jarl Sigwaldi dopuścił się zdrady i wraz ze swoimi siłami przeszedł na stronę wroga. Drakkary Norwegów były jednak większych rozmiarów niż  jednostki typu sneka należące do koalicji, co wyrównywało nieco szanse w tym starciu.

Król norweski popełnił błąd taktyczny, który zaważył o losach bitwy. Zamiast próbować przedrzeć się przez blokadę, co mogło się powieść, ustawił swoje ok

Bitwa pod Svold na znaczku pocztowym

ręty w jednej linii i rozkazał powiązać ich dzioby i rufy ze sobą. Spowodowało to, że cała flota zmieniła się w nieruchomą twierdzę, którą zwrotne i szybkie sneki przeciwników mogły atakować ze wszystkich stron. Połączone siły duńsko-szwedzkie szybko poradziły sobie z okrętami wrogów, przecinając liny i atakując je jeden po drugim.

Kiedy szala zwycięstwa zaczęła przechylać się na stronę koalicji, król norweski rzucił się do morza, co ostatecznie zadecydowało o wyniku bitwy. Od tego czasu Norwegowie przestali się liczyć wśród sił obecnych w rejonie Morza Bałtyckiego.