Bitwa morska pod Ostią rozegrała się w 849 roku pomiędzy muzułmańskimi piratami a Bizantyjczykami. Od VII wieku Arabowie zdobywali coraz to nowe ziemie w Europie. Zaatakowali Półwysep Pirenejski, zagrozili również Włochom. Dopiero klęska zadana Arabom przez flotę chrześcijańską pod Ostią w roku 849 zahamowała dalsze ich postępy.

Wieści o koncentracji arabskich statków u wybrzeży Sardynii dotarły do Rzymu na początku 849 roku, mniej niż trzy lata po splądrowaniu Bazyliki Świętego Piotra. Flota chrześcijańska, pod dowództwem Cezara, syna Sergiusza I z Neapolu, zebrała się niedaleko Ostii. Przystępujące do bitwy oddziały pobłogosławił sam papież Leon IV. Po pojawieniu się arabskich statków wywiązała się bitwa z idącymi na przedzie neapolitańskimi galerami. Wkrótce przeciwników rozdzielił sztorm. Statki chrześcijańskie szczęśliwie powróciły do portów, jednak jednostki muzułmańskie uległy rozproszeniu, a wiele z nich rozbiło się o brzegi. Gdy sztorm się uspokoił, resztki floty arabskiej zostały wybite, a wzięci do niewoli jeńcy zostali wysłani do pracy przy budowie tzw. murów Leona, którymi opasano wzgórza watykańskie.

Bitwa pod Ostią była ważnym wydarzeniem w historii Włoch i chrześcijaństwa. Zjednoczyła chrześcijańskie państwa ze środkowych i południowych Włoch oraz zwiększyła morale chrześcijan. Bitwa jest też jednym z niewielu rozegranych w IX wieku na południu Włoch wydarzeń, o których pamięć zachowała się po dziś dzień. Stało się tak w głównej mierze za sprawą murów nazwanych na cześć papieża Leona IV oraz renesansowego malarza Rafaela, który rozsławił wydarzenie umieszczając je na fresku.