Starcie zostało rozegrane 30 listopada 1853 roku podczas wojny rosyjsko-tureckiej, na redzie Synopy w Anatolii. Podłożem bitwy było zajęcie przez Rosję Wołoszczyzny i Mołdawii, co wywołało ostrą reakcję ze strony Turcji. Wobec odmowy wycofania się, 16 października Turcja wypowiedziała Rosji wojnę, która toczyła się również na Morzu Czarnym.

Głównodowodzącym floty rosyjskiej na Morzu Czarnym był wiceadmirał Paweł Nachimow. 23 listopada Nachimow odkrył eskadrę turecką, zakotwiczoną na redzie w Synopie - jednym z głównych tureckich portów na południowym wybrzeżu Morza Czarnego. Przystępując do bitwy Rosjanie dysponowali 6 żaglowymi liniowcami i 2 żaglowymi fregatami, które posiadały razem 716 dział. Dowodzona przez wiceadmirała Osmana Paszę flota turecka składała się z 7 dużych fregat żaglowych, 2 fregat parowych i 3 korwet, posiadających razem 472 działa. Portu i okrętów tureckich strzegły także 4 baterie nadbrzeżne, posiadające 24 działa.

Rosjanie wpłynęli do zatoki tylko okrętami liniowymi, ustawionymi w dwie kolumny. Do nadpływających jednostek ogień otworzyły baterie nadbrzeżne. Rosyjskie okręty rzuciły kotwice i rozpoczęły ostrzał okrętów tureckich i baterii nadbrzeżnych. Po kilkugodzinnej wymianie ognia wszystkie okręty tureckie zostały zniszczone. Rosjanie zniszczyli też lub zmusili do opuszczenia pozostałe baterie nadbrzeżne i umocnienia.

Bitwa zakończyła się zwycięstwem Rosji. Zginęło w niej około 3000 tureckich marynarzy, a kilkuset dostało się do niewoli lub odniosło rany. Rosjanie stracili 38 ludzi, a 240 zostało rannych.